Meer over rouwbegeleiding

Niet voor niets wordt er soms gesproken over rouwarbeid. Het duidt op een verwerkingsproces: het aanvaarden van het geleden verlies, het doorleven van de daarbij behorende gevoelens en een nieuwe weg vinden in het leven zonder wie je zo dierbaar was.
Helaas vindt menigeen het vaak niet normaal dat emoties worden geuit. Alles is erop gericht dat het leven 'gewoon verder gaat', het liefst zo snel mogelijk en zonder al teveel moeilijkheden. Flink zijn en doorzetten is het devies. Je wordt geprezen wanneer je heel snel weer aan het werk wordt gegaan. Je bent 'gelukkig' weer 'de oude'.

Dan kan het gebeuren dat gevoelens, gedachten en belevingen diep weggestopt worden en er niet voldoende kunnen zijn. Dat blijft niet zonder gevolgen. Het leven 'bevriest' als het ware; je bent alleen nog maar in staat naar het leven te kijken. Van binnen uit mee doen lukt niet meer.

Grenservaringen kunnen zo indringend zijn dat het gevoel ontstaat er niet uit te komen: je weet niet meer hoe je verder moet. Je hebt behoefte aan een gesprekspartner, aan een mede-mens: iemand die met je in gesprek gaat, die luistert en meeloopt op dit moeilijke stuk van je levensweg.

Als rouwbegeleider en ervaringsdeskundige ben ik in staat om te luisteren, mee te denken, door te vragen en me in te leven. Het verdriet en de pijn kan ik niet weg nemen. Dat zou ook niet goed zijn. Wél kan ik je tot steun zijn en ruimte geven aan jouw levensverhaal waardoor je 'op verhaal' kunt komen. Dan kun je al verellend je levensweg (her)vinden.

‘Er zullen tijden van crisis,
van teleurstelling,
verwonding, pijn en leegte zijn.
Je kan het gevoel hebben dat je hart koud is,
kil en gesloten
dat je in tranen treurt om je bestaan.

Ondanks en niettegenstaande alles
komen er momenten
dat je pijn zachter wordt,
dat je ten diepste voelt dat
wat was niet kan vergaan’.

Claire vanden Abbeele